Social equality

The doctrine of social equality has been illustrated by the Prophet Muhammad in his personal example. Thus he was inspired to announce:

“I am the first of those who submit” (Qur'an, 6:164).

In other words, he was the foremost of those who are observant of the commandments of God which he preached. He also announced:

“Surely, I fear, if I disobey my Lord, the chastisement of a grievous day” (Qur'an, 6:15).

That is to say, if he failed to obey these commandments which God had revealed to him, he would have to suffer the same punishment which was to be inflicted on other violators.

The Prophet also said:

“Those who have gone before you have perished, because when any among their nobility committed theft, they would let them off, and when any weak among them committed the same crime, they would enforce the law of punishment.”

In other words, nations meet with their destruction because they are rigid in the enforcement of the law in the case of the weak, but spare the evil-doers among the big ones. Calamity is sure to befall when such a state of affairs creates an atmosphere of insecurity which results in social disturbances and the consequent ruin of the nation.

By the enforcement of such principles Islam succeeded in bringing about an unprecedented revolution in the world.

Amr ibn ul-Aas, the Governor of Egypt, was a man of great influence and personality. His son once unjustly thrashed a poor Copt in Egypt where his father was the Governor. Caliph Umar had him summoned to Medina and punished him in the public. This extraordinary standard of justice and equity created an impression on the minds of the people with regard tot the teachings of Islam. The people of Egypt were greatly impressed by this unexpected act of justice. They became convinced that these teachings were at least a guarantee for peace and security in the real sense of the terms, and that the followers of Islam were firm in observing the law of Islam.

In the same way, a Syrian King who had just embraced the faith of Islam went to the city of Makka to perform pilgrimage. While he was going round the sacred House, a certain Bedouin chanced to trample upon a part of the King’s trails. Jabala, the King, considered this as an act of extreme insolence on the part of the Bedouin and became furious. He gave the Bedouin a hard slap on his face. When Caliph Umar received a complaint against this act of the King, he ordered that the Bedouin should also slap the face of the King in retaliation. This judgment was an expression of the Islamic sense of justice.

Source:The Triumph of the Holy Qur'an
Author: Maulana Sadr ud-Din

Sociale gelijkheid

De leer van sociale gelijkheid werd door de Profeet Mohammed door zijn persoonlijke voorbeeld geïllustreerd. Zo werd aan hem geopenbaard om te verkondigen:

“Ik ben de eerste van degenen die zich onderwerpen” (Koran, 6:163).

M.a.w., hij was de eerste van degenen die de geboden van God die hij predikte, in acht nam. Hij verkondigde ook:

“Waarlijk vrees ik, als ik ongehoorzaam ben aan mijn Heer, de straf van een vreselijke dag” (Koran, 6:15).

D.w.z., indien hij tekortschoot om deze geboden die God aan hem had geopenbaard te gehoorzamen, zou hij dezelfde straf moeten ondergaan, die aan andere overtreders zou worden opgelegd.

De Profeet zei ook:

“Degenen voor jullie zijn ten onder gegaan, omdat wanneer iemand onder hun edelen diefstal had begaan, dan lieten ze hem gaan, maar wanneer een zwakke onder hen hetzelfde misdrijf bedreven had, voerden ze strafwetten uit.”

M.a.w., naties gaan hun ondergang tegemoet, omdat ze streng zijn in het handhaven van de wet in geval van de zwakken, maar de slechtdoeners onder de hogen sparen. Er zal zeker onheil optreden wanneer zo’n toestand van zaken een sfeer van onveiligheid schept, wat resulteert in sociale onrust en vervolgens in de ondergang van zo'n natie.

Door het naleven van zulke principes slaagde de islam erin een ongekende omwenteling op de wereld te veroorzaken.

Amr ibn ul-Aas, de gouverneur van Egypte, was een zeer invloedrijke en grote persoonlijkheid. Zijn zoon ranselde eens zonder reden een arme Kopt in Egypte waar zijn vader gouverneur was. Kalief Umar riep hem terug naar Medina en strafte hem in het openbaar. Deze opmerkelijke norm van rechtvaardigheid en onpartijdigheid liet een grote indruk achter op de gedachten van de mensen wat betreft de leringen van de islam. Het volk van Egypte was zeer onder de indruk van deze onverwachte daad van rechtvaardigheid. Ze raakten ervan overtuigd dat deze leringen op z’n minst vrede en veiligheid in de werkelijke zin des woords garandeerden, en dat de volgelingen van de islam zich trouw hielden aan de wetten van de islam.

Evenzo ging een Syrische koning die net het geloof van de islam had omarmd, naar de stad Mekka om de bedevaart te verrichten. Toen hij rond het heilige Huis liep, trapte een zekere bedoeïen per ongeluk op de sleep van de mantel van koning. Jabala, de koning, beschouwde dit als een buitengewone onbeschofte daad van de kant van de bedoeïen en werd woedend. Hij gaf de bedoeïen een harde klap in zijn gezicht. Toen kalief Umar klachten ontving van deze handeling van de koning, gaf hij het bevel dat de bedoeïen als vergelding ook de koning een klap in het gezicht moest geven. Dit oordeel was een uiting van het islamitische rechtvaardigheidsgevoel.

Bron:The Triumph of the Holy Qur'an
Auteur: Maulana Sadr ud-Din.