Using our Resources for Mankind

“And who spend of what We have bestowed on them" (Quran, 2:3).

You will notice, all through the Quran, how great a stress is laid on the necessity of spending. Avarice is used on more than one occasion almost as a synonym for unbelief. The Muslim does not hoard up any of the gifts which Allah has bestowed on him; for this command does not apply to money only; it probably applies to money last of all.

Whatever you possess that is of good to men, do not keep it to yourself, but spend it freely. If you have learning, do not keep it for your own merely, spend it; apply it to the welfare, the instruction, the amusement of your fellowmen. A Muslim cannot say, this or that, of the gifts of God - it may be riches, or high influence, or learning - is mine, and I can do what I like with it, can hoard it or can use it as I please. Everything a Muslim has is held in trust for God, and God has ordered him to spend it freely for the good of the community, even the most precious gift of all - his life - if need arises. If everyone did this, there would be no social grievances, no labour troubles, no bloody risings of downtrodden, hopeless peoples.

The idea of property as absolutely vested in the individual, or a group of individuals, or in the State, is anti-social. Only the idea of property as a trust from God held for the benefit of those around us produces unity and brotherhood.

Source: Friday Sermons by Marmaduke Pickthall

"The parable of those who spend their wealth in the way of Allah is as the parable of a grain growing seven ears, in every ear a hundred grains. And Allah multiplies (further) for whom He pleases. And Allah is Ample-giving, Knowing" (Quran, 2:261).

"But the one who received the seed that fell on good soil is the man who hears the word and understands it. He produces a crop, yielding a hundred, sixty or thirty times what was sown" (Matthew, 13:23).

Onze rijkdommen gebruiken voor de mensheid

"Die uitgeven van wat Wij hen gegeven hebben" (Koran, 2:3).

De Koran legt heel veel nadruk op het uitgeven. Meerdere malen wordt gierigheid bijna als synoniem gebruikt voor ongeloof. De moslim bewaart de gunsten die hij van Allah heeft gekregen niet; dit geldt niet alleen voor financiële middelen, maar vooral voor andere giften.

Als u iets bezit wat op welke wijze dan ook ten gunste kan zijn voor de mensen, houd het niet voor uzelf, maar geef het vrijelijk uit. Als u kennis heeft, houd dat niet slechts voor uzelf, maar geef het uit; pas het toe voor het welzijn, de ontwikkeling en het genot van uw medemens. Een moslim kan niet zeggen dat de giften die hij van God heeft gehad voor hem alleen zijn - hetzij rijkdom, invloed of kennis - en dat hij het kan bewaren en gebruiken waar hij dat voor zichzelf nodig acht. Alles wat een moslim krijgt is door God aan hem toevertrouwd, en God heeft hem bevolen om dit vrijelijk te besteden voor het welzijn van de gemeenschap, zelfs zijn meest kostbare bezit - zijn leven - als dat nodig mocht zijn. Als iedereen dit zou doen, zouden er geen sociale misstanden zijn, geen arbeidsproblemen, geen bloedige onderdrukking, geen wanhopige mensen.

Het idee van rijkdom dat uitsluitend toebehoort aan een individu, een groep van individuen, of aan de Staat, is a-sociaal. Slechts het idee van vermogen als een toevertrouwd goed van God, bestemd voor het welzijn van degenen om ons heen, brengt eenheid en broederschap met zich mee.

Bron: Friday Sermons door Marmaduke Pickthall

"De gelijkenis van degenen die hun rijkdom uitgeven langs Allah’s weg is als de parabel van een graankorrel waaruit zeven aren groeien, in iedere aar honderd graankorrels. En Allah verveelvuldigt (verder) voor wie het Hem behaagt. En Allah is Ruimgevend, Wetend" (Koran, 2:261).

"Die nu in de goede aarde bezaaid is, deze is degene, die het Woord hoort en verstaat, die ook vrucht draagt en voortbrengt, de een honderd-, de ander zestig-, en de ander dertig voud" (Mattheüs, 13:23).